Иван Поп достав премію за ядерну публицістичну «образову ґалерію» бывателюв віртуалной Пудкарпатськой Руси, за незломный боёвый дух, котрый му дозволив задумати и створити історичну и політичну бомбу – «Энциклопедию Подкарпатской Руси».
И.Поп - наш первый «prisrefusee», уд премії ся удказав: «Я кабінетный научник и не потребую быти всягде рекламованый...» Мы, вшакже, вузнали, же така оцїна самого себе из реалностёв ся не злажує, ани не удвітує ёго подїлови на майновшуй русинськуй історії и літературї Пудкарпатськой Руси. Иван Иванович – завзятый и ущипливый політичный борець, вузброєный острым, яко брытва руськым языком, у чум полегкы пересвідчит ся каждый, кедь лем прочитат истворені ним курті начеркы портретув:
«...Дісціплинованый и правовірный доцент-марксіста у минуту конаня комуністичного режіма раз-нараз оберне ся на проводного украинського націоналісту...»

Иван Ситар – достав премію за сокотливоє, но и смілоє покушеня ся пересадити поезію Серґея Єсенина на родну землю Пудкарпатськой Руси. Десь-колись Ивана Дмитровича пуддюґли: «Што лем фурт бубнуєш за своє русинство? Ануж, ци погадав бы-сь собі, же-сь годен потовмачити Єсенина по русинськы?» Сесе засягло до живого, и вун имив ся до верша «Ты жива ль ещё, моя старушка?» и потовмачив «Ци живі’сьте, мої любі мамко?» Як и руськый поет, Иван Ситарь вручат верш селянцї Аннї Василёвнї – своюй матери, што чекат сына вернути ся домую...

Не жалею, не зову, не плачу Не бануву, не реву, не кличу, Вік мине, як з яблонь білий дым. Старость зогне д' земли мої плечі, Нигда вже не буду молодым. Вже не так ми легко є на сирцю. Осінь го кинула холодком, И в краї березового ситцю Не кортить ня бігти босяком.

Дух вандровань, ты ми вже не милый, Не розкриваш ты половінь уст. Де ся діли молодость і сила, Блиск очей і повінь добрых чуств. І все менше в мене забаганок, Ци я жив? Ци то лиш были сны? Так гібим в яри десь понад рано На ружовому пробіг кони. Листя мідь упасти мусить з клена, Кто ся родив - тот дочекать смерти, Будь навхтема ты благословенно, Што прийшло одцвісти і умерти.>>>

Фелікс Кривін - дустав`им премію за то, же уд року 1955 по 1998 жив в Ужгородї и туй такоооє вучинив... а щи за ёго бесїды из пустынёв Неґев, за сентіменты и споминкы о Пудкарпатськуй Руси у повіданях, куртых діалоґах, стисканях и вершах.
НЕОБЫВАНЫЙ ОСТРОВ. Главы из повісти "Пустыня сказала"
«...Поповідам ти, пустынё, за маленькый варош на маленькуй ріцї, до котрой накрышили маленькых необываных островув. Ріка їх сануючи убтїкала, обы ся, варуй Боже, не втопили, хоть там и плытка вода. Надовколы зеленый варош, ци то зоступав из гор, ци ипен спинав ся горі, айбо так помалючкы, же видїло ся, гибы стояв фурт на містї. А быв там єден маленькый островик, акурат просто дома, што ся кличе Рафанда...-Красноє имня, -повіла пустыня.-Я бы такоє любила.Пустыня Рафанда. Красно, што? - Прошу тя, не скач ми до бесїды...»>>>
СТИСКАНЯ великых дїл до мацїцькых.
Стисканя байкы
Ворона закракала на вшиток воронячый ґаґор. Сыр вупав, а лишка го сцибрила. Де ю теперь найдеш? Напий ся за сыром воды. Што булше папулю ростваряш, то булше пропустиш.
Стисканя романа "Анна Каренина"
- Анцё, поїзд!..>>>

Орація лавреата
и
книга лавреата Фелiкса Кривiна

Василь Матола - дустав`им премію за вірность русинському языку и русинськуй утцюзнині, за книгу "Русиньска молитва", за "Русиньску загадку", за поезії и прозу послїдных рокув.

Русинська загадка для діточок Што такоє – на стовпі „Галя” ? Угадай, брате муй, українцю. Што такоє – у креденцу анцуг ? Удагай, заклятый ты німцю. Што такоє – шандарь і пендрик ? Угадай ты, піченый мадяре. Што такоє малинький погарчик ? Угадай ты, мацкалю Іване. Де в Мукачові „Красна голка” ? Най угадать словак і чех, А поляк най мені отвітіть Ко такий є Валенса Лех ?

Де ся діла румуне границя, Што із Луга тече у Бичків? Презідент із якої Державы На Говерлі пуд корча сів ? Ко вгадав, тот зо мнов щи ся бавіть, Ко не знає - русина йзів! …>>> 26 Марта Русины, руські і словаки, Румуны, ромы, мадяри і німці На 100% нись мы українці!>>>

Книга лавреата Василя Матолы

Владимир Бедзир дустав`им премію за хімерну гунцутську прозу перелома тысячолїтий: повістї "Буг ни фраїр", "Маэстро", театралный роман "Дабл-ю авать Двойник", повіданя "Самурай", "Джин", "Робиме Голівуд", "Свиня", "Херувимчикы".
Болт.
Нові Русы - портреты из повісти "Буг ни фраїр".
«...Сан Саныч Уболтаєв, циже Болт, сидїв понад водов и помывав фляшкы, фурт поправляючи сунучі ся долу окулярї. Сконцентровано наповняв кажду – буль-буль-буль – никав, як фляшка захлыцкує ся, пак вупорожняв из неї воду, назад внимаючи тоту дивоту,што шавкає воздухом. Як людство доцабало до вунайденя скла, вун нияк раз не капчав. Акурат саму тоту метаморфозу, коли пісок, что скрипит пуд ногами, раз оберне ся на прозрачноє скло. Алем як ото, же прозрачноє, ге?..

Иван Петровцій дустав`им премію за шибанські коломыйкы и ліричні русинські піснї-співанкы: "Наші співанкы" (1996), "Наші и нинаші співанкы" (1999), "Битангіські співанкы. Русинськый ерос" (2001), "Послїднї співанкы"(2003).

А.Гегальчій: У недавнуй теперішности як совєтськый чоловік, и у добрум и у пудлїйшум смыслї того понятя, я рокы а рокы не удперав, а сїм-там и активно помагав пробам премовчати и змінити історію Пудкарпатськой Руси и єї корінных жителюв. Сяка моя и не лем моя позіція привела ид тому, же днесь туй трафили на границю занику русинськый и руськый языкы, не маюча пары култура невеликого унікатного сообщества в центрї Европы. Неважно, же Пудкарпатська Русь не существує юрідично, она пробыват у сердцях многых тысяч людий, юй ладно и в віртуалнум просторї всесвітной сїти. Кедь людство журит ся за ґрупкы заникаючых туленюв авадь бузькув, та дако мусит ся постарати и о сохраненя загроженой културы. Про мене настав час даяк ся розраховати из довгом. Напримір, зорґанізовавши Руську премію. Премія щи лем ся родила. Єї історія – у будучности. >>>